Het was vorige week donderdag niet de eerste keer dat Arnold de Boer in het Bimhuis optrad. Samen met The Ex heeft hij meerdere malen een avond mogen vullen in de arena van het Amsterdamse jazzpodium. Ook solo en samen met onder meer Oscar Jan Hoogland was hij er al te zien. Afgelopen zaterdag stond De Boer voor het eerst centraal met zijn band Zea, aangevuld met gasten, inclusief een drumband uit Makkum.

In de tweede helft van de jaren negentig zal niemand hebben kunnen voorspellen dat de eigenzinnige indieband Zea in 2026 een eigen programma zou presenteren in het Bimhuis. Er is veel veranderd in de tussentijd. Zea werd gaandeweg een soloproject dat muzikant en songschrijver Arnold de Boer vanaf 2009 deelt met zijn rol als zanger, gitarist en tekstschrijver in The Ex. Via die band kwam Zea meer en meer in contact met muzikanten uit het Nederlandse improvisatiecircuit, zoals leden van het ICP Orchestra. Zea is sinds kort weer een band, met naast drummer Ineke Duivenvoorde (o.a. Space Siren en Howrah) de twee improvisatoren Xavier Charles (klarinet) en Harald Austbø (cello). Het kwartet bracht in november 2025 het Friestalige album in lichem fol beloften uit samen met Drumband Hallelujah Makkum (actief sinds 1894!), de muziekgroep waar De Boer zijn muzikale carrière als tiener mee begon en waar zijn vader Feddie nog steeds deel van uitmaakt. De drumband vergezelt Zea dit jaar tijdens een select aantal optredens. Donderdag was een vol Bimhuis aan de beurt.

De avond werd geopend met poëzie, een dag na het einde van Poëzieweek 2026. Mischa Andriessen liet zijn sensuele dichtregels vergezeld gaan van de fluwelen vocale improvisaties door Sanem Kalfa en een uitgebreide hoestbui van iemand in de zaal. Dichteres Annelie David haalde haar metaforen veelal uit de natuur en werd terzijde gestaan door percussie en vocale echo’s door Michelle Samba. Samba nam daarna plaats achter het drumstel voor een vrije improvisatie samen met pianist Oscar Jan Hoogland en klarinettist Xavier Charles. Hoogland hing regelmatig boven het binnenste van de vleugel en liet daar met diverse, vanuit mijn gezichtsveld veelal onzichtbare objecten de snaren resoneren en zingen. Felle, herhalende ritmische partijen op de toetsen werden door Samba beantwoord met luide, onvoorspelbaar swingende drumpartijen, terwijl Charles alles behalve rechte noten uit zijn instrument blies. De set wisselde in golvende bewegingen tumult af met serene kalmte.

Na de pauze was Zea aan de beurt voor het spelen van nummers van in lichem fol beloften. Op dit album gaat Arnold de Boer terug naar waar het allemaal is begonnen: de Friese geboortegrond, de akoestiek van een dorpskerk en de eerste muzikale stappen die uiteindelijk leidden tot een leven dat geheel gewijd is aan muziek en de kracht die anderen eraan kunnen ontlenen. De Boer had Amsterdam in 2018 al eens kennis laten maken met zijn muzikale roots door Drumband Hallelujah Makkum te laten marcheren in Paradiso tijdens een festival van The Ex. De in zwarte uniformen gestoken bandleden stonden donderdag netjes in het gelid aan de linkerkant van het Bimhuis-podium, met in de voorhoede de grote trom en drie klokkenspellen. Verspreid over de set tilde de drumband de muziek tot grote hoogte met strakke klappen, robuuste roffels en aanvullende melodieën. In de fûgel, een lied over het wrede lot van een gewonde vogel, klonk een woodblock als een tikkende specht en toverden Charles en Austbø vogelzang uit hun instrumenten. Elders in de set bracht Austbø geluiden als van een zingende walvis voort door over de achterzijde van zijn cello te wrijven. Als de leden van de drumband even niets te doen hadden, bewogen ze synchroon heen en weer als halmen tijdens een zachte bries.

Zea wisselde persoonlijke bespiegelingen af met op muziek gezette poëzie van andere dichters. Je hoefde de Friese taal niet machtig te zijn om de teksten te begrijpen. De Friese bewerking van het nog steeds actuele gedicht Kommt einer von ferne van Nobelprijswinnares Nelly Sachs werd aangekondigd met een Nederlandse vertaling en tijdens de vertolking ook nog eens in de originele Duitse versie voorgedragen door Annelie David.

Een van de hoogtepunten van het optreden was de uitvoering van pine en tiid met gastvocalen van onder meer Falco de Boer, het allerjongste lid van de drumband. Tot hij naar voren kwam was Falco al blikvanger in de achterhoede, bescheiden opgesteld achter drummer Ineke Duivenvoorde. In de spotlichten kwam hij helemaal los en stal hij de show. Wie weet zien we hem over een jaar of tien terug in een Friese avant-garde rockband, want laten we niet vergeten dat lokale en regionale drumbands en fanfares springplank zijn voor muziekcarrières in uiteenlopende genres, van punk (denk Svätsox en opvolger De Kift) tot jazz (te veel voorbeelden om op te noemen). Wat dat betreft was de aanwezigheid van Drumband Hallelujah Makkum op een jazzpodium ook erkenning voor de verrijking die dit soort muziekgroepen brengen aan het Nederlandse muziekleven.

Het optreden van Zea XL werd afgesloten met het woordloos gezongen Friese slaapliedje Suze Nane Poppe. Achter ons hoorden we Friesen in het publiek zachtjes meeneuriën. Ondertussen werden de podium- en zaallichten langzaam gedoofd tot we niemand meer zagen. Een mooie afsluiting van een perfect avond.