De vorige keer dat Stereolab in Paradiso speelde was om een reeks heruitgaven te promoten. Afgelopen weekend presenteerde de Britse band er het nieuwe album Instant Holograms On Metal Film dat een week eerder was uitgekomen. Het voorprogramma werd verzorgd door het mij onbekende Manuela.
De laatste keer dat Manuela door de grote zaal van Paradiso schalde was toen Jacques Herb er zijn grootste hit zong. Zaterdag keerde Manuela terug in de vorm van de gelijknamige Britse band van Oostenrijkse zangeres Manuela Gernedel en multi-instrumentalist en producer Nick McCarthy (ex-Franz Ferdinand). Het voorprogramma van Stereolab speelde luchtige liedjes van onder meer het titelloze debuutalbum, door Gernedel gezongen met een frêle stem die wel eens wordt vergeleken met die van Trish Keenan uit Broadcast. Het kwartet klonk indiefunky wanneer McCarthy gitaar speelde en was extra melodieus wanneer hij plaatsnam achter de elektromechanische piano, zoals in Coniine (met in de studioversie Laetitia Sadier van Stereolab als gastzangeres). De olijke drummer, wiens naam ik niet heb kunnen achterhalen, zou het opgewekte neefje van Neil uit The Young Ones kunnen zijn. Met veel vrolijkheid en wapperende lange haren voegde hij extra pepers aan de liedjes toe.
Stereolab speelde zaterdag voor de zesde keer in hun carrière in Paradiso Amsterdam. Op het podium stonden bandoprichters Tim Gane en Laetitia Sadier samen met drummer Andy Ramsay, toetsenist Joe Watson en bassist Xavi Muñoz. Ik heb niet kunnen achterhalen hoe vaak ik de band op deze plek eerder heb gezien. Misschien alleen de eerste keer, op vrijdag 24 oktober 1997, met Solex in het voorprogramma. De in 2002 overleden tweede zangeres Mary Hansen maakte toen deel uit van de bezetting. Hansen prijkt op de oude zwart-witfoto die Paradiso dit jaar ter promotie gebruikte. Ze leefde als herinnering voort in de gespeelde oude liedjes. Haar partijen werden beurtelings door Watson en Muñoz gezongen.
Stereolab opende met Aerial Troubles, afkomstig van Instant Holograms On Metal Film. Het zeer recent verschenen comebackalbum stond centraal in een set waarin publieksfavorieten uit het verre verleden natuurlijk niet konden ontbreken. Het oudste gespeelde nummer was The Way Will Be Opening van de eerste single Super-Electric uit 1991. De vloer ging uitbundig op en neer tijdens Peng! 33, Miss Modular en Cybele’s Reverie. De melange van indie lounge, compacte krautrockjams, meerstemmige koortjes, de afwisselend in het Engels en Frans gezongen teksten, afwijkende ritmes (6/8- en 5/8-maten kwamen voorbij), en toetsenwerk dat lijkt ontsnapt uit een obscure giallo uit de jaren zeventig, maakt het geluid van Stereolab uniek en uit duizenden herkenbaar. Alleen Electrified Teenybop! klonk vanwege het gitaargeluid live als een instrumentale track van New Order.
Er werd op het podium hard gewerkt om de perfectie van de studio-opnamen te benaderen. Slechts af en toe kon je horen dat de muzikanten al een dagje ouder waren. Sadier raakte in het uptempo Percolator een beetje buiten adem om de vindingrijke zanglijnen te combineren met trombone. Het publiek juichte met veel enthousiasme nog voordat ze het blaasinstrument aan haar mond had gebracht. Verlegen glimlachend nam ze het applaus in ontvangst. De gemiddelde leeftijd van het publiek was relatief laag vanwege het in het oog springende aandeel twintigers in de zaal. Dankzij de belangstelling van jongere generaties kan Stereolab nog vele jaren mee.