On The Rocks (2020), Buladó (2020) en Sweet Thing (2020)

Facebooktwitterpinterestlinkedin

Deze maand draaien in de bioscoop meerdere films over de gespannen relatie tussen ouders en hun kinderen. Sofia Coppola geeft er een komische draai aan in On The Rocks, Eché Janga doet magisch-realistisch in Buladó en Alexandre Rockwell tovert Sweet Thing om tot een roadmovie. Conclusie: hoe minder de ouders in beeld komen, hoe beter de film.

Een writer’s block is de grootste zorg van New Yorker Laura (Rashida Jones) in On The Rocks. Verder heeft ze geen reden tot klagen. Ze komt uit een vermogende familie en woont met haar gezin in hartje Manhattan in een appartement waar mensen met een modaal inkomen slechts van kunnen dromen. Oma Gran (Barbara Bain) resideert in een koninklijk ogend landhuis. Vader Felix (Bill Murray) is een succesvolle kunstmakelaar. Hij is meer geïnteresseerd in de financiële waarde van een schilderij dan in het artistieke belang ervan. Felix heeft een auto met chauffeur, rijdt daarnaast graag in een glimmende antieke sportwagen, eet kaviaar als tussendoortje en mag Obama tot zijn golfmaatje rekenen. Meestal heeft pa geen tijd voor zijn dochter, want hij verblijft vaker in een Europese hoofdstad dan in New York.

Laura twijfelt of echtgenoot Dean (Marlon Wayans) zich wel aan zijn huwelijkse voorwaarden houdt. Hij gaat opvallend vaak op pad met zijn knappe zakenpartner Fiona (Jessica Henwick). Felix helpt zijn dochter bij een onderzoek naar Deans activiteiten buitenshuis. Pa kan zich daarbij alle middelen veroorloven. Geld speelt geen rol. Vanaf het moment dat Bill Murray in beeld stapt is On The Rocks de Bill Murray Show. Hoofdrolspeelster Rashida Jones wordt gedegradeerd tot aangeefster en mag in die hoedanigheid getuige zijn van komische oneliners en grappige fratsen. Murray zuigt met zijn aanwezigheid alle zuurstof uit haar personage. Ongeduldig wachtend op de anticlimax vroeg ik me tijdens het kijken af waarom ik me zou interesseren voor de kleinzielige luxeproblemen van deze stinkende rijkaards.

Buladó

De oudere generatie overheerst ook in Buladó (2020), de tweede speelfilm van Eché Janga. In deze magisch-realistische film zou je verwachten dat de kinderlijke blik van elfjarige Kenza (Tiara Richards) leidend is, maar wat we zien wordt voornamelijk aangewakkerd door de mystiek van haar verwarde opa Weljo (Felix de Rooy). Hij verzamelt autowrakken en ander schroot achter het afgelegen, eenvoudige verblijf van Kenza en vader Ouira (Everon Jackson Hooi). De oude man bouwt een magische boom van staal en ijzerwaar. Vader staat als politieagent meer met beide benen op de grond dan zijn spirituele vader. Jonge Kenza heeft een leeftijd waarop ze gaat beslissen hoe ze zelf in het leven staat. Kiest ze voor de spiritualiteit van haar traditionele opa of voor de pragmatische levensstijl van haar rationele vader?

Landelijk Curaçao is een bijzondere filmlocatie en het is verfrissend om in een Nederlandse filmproductie voornamelijk Papiamentu te horen. De manier waarop het verhaal wordt verteld hield Kenza voor mij te veel op afstand. Haar personage wordt voornamelijk bepaald door de twee mannen en hun problemen: het tanende brein van Weljo en het stille verdriet van Ouira. Kenza’s leven wordt te fragmentarisch in beeld gebracht om er echt grip op te krijgen en volledig met het meisje mee te kunnen voelen. Neem bijvoorbeeld de relatie met haar hond. In de openingsscène wordt een innige band tussen het meisje en het dier gesuggereerd, maar dat gegeven blijft verder onuitgewerkt. De hond verdwijnt direct na de opening naar de achtergrond. We zien hem nog slechts als een glimp bij het autowrak waar Kenza een deel van haar vrije tijd doorbrengt. Als de hond definitief uit de film verdwijnt, is dat meer iets om ter kennisgeving aan te nemen dan een aanleiding tot medeleven. De dood van de hond is niet onbelangrijk, want het geeft Kenza meer begrip voor het verdriet van vader over het verlies van zijn vrouw.

Sweet Thing

(Groot)ouders domineren steeds meer naarmate Buladó verloopt. Het omgekeerde is het geval in Sweet Thing. Will Patton trekt in eerste instantie alle aandacht naar zich toe als alcoholistische vader van Billie en Nico (gespeelde door Lana en Nico Rockwell, de kinderen van regisseur Alexandre Rockwell). De acteur schmiert met plezier en wordt per scène irritanter. Is dat erg? Nee, want het is de bedoeling dat zijn acteerstijl irriteert en de wens oproept om de acteur buiten beeld te houden. Nuchter is vader Adam een liefdevolle vader met gevoel voor humor. In beschonken toestand is hij een gevaar voor zijn kinderen. Het lijkt een goede oplossing wanneer hij verplicht moet afkicken en Billie en Nico bij hun moeder Eve (Karyn Parsons) gaan wonen. Moeders nieuwe vriend Beaux (M.L. Josepher) blijkt echter een nog groter gevaar voor hun veiligheid.

Sweet Thing geeft de kijker meer gelegenheid om deel te worden van een kinderfantasiewereld dan in Buladó het geval is. Niet alleen laat Alexandre Rockwell de volwassen acteurs overdreven groot spelen, alsof ze boze wolven uit een sprookje zijn, maar hij past ook eenvoudige filmtechnieken toe om ons een blik te gunnen in het kinderlijke innerlijke. Wanneer Billie zich bij gebrek aan een liefdevolle moederfiguur in haar fantasie laat troosten door zangeres Billie Holiday, gaat de film van zwart-wit over naar kleuren met een hoge verzadiging. De tweede helft van Sweet Thing is grotendeels vrij van volwassenen. De kinderen gaan samen met een buurjongen (Jabari Watkins) op avontuur en veranderen door middel van hun reislust de film in een roadmovie.

De buurjongen heet Malik en dat is niet voor niets, want het tweede deel van de film is duidelijk geïnspireerd door Badlands (1973) van Terence Malick. Beide films hebben een voice-over van een jongvolwassen vrouw en Gassenhauer van Carl Orff op de soundtrack. Net als de twee voortvluchtige personages in Badlands wanen de kinderen zich volledig vrij. De jonge acteurs krijgen alle ruimte om hun personages verder te ontwikkelen. Ze worden niet langer buiten de spotlichten geduwd door hun ouders.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.