Lush was de allereerste band die ik in Melkweg Amsterdam zag. Dat was in maart 1990. Liedjes van Lush zijn weer te horen tijdens de huidige tournee van zangeres, gitarist en songschrijver Miki Berenyi samen met een trio onder haar eigen naam en voormalige The Cure-drummer Lol Tolhurst in het voorprogramma.
Lol Tolhurst bracht met zijn zoon Gray en bassist Oliver Cherer het publiek in Patronaat Haarlem terug naar de donkere jaren tachtig door een greep te doen uit hits van de band die hij mede heeft opgericht. De drummer maakte deel uit van The Cure tot het verschijnen van het album Disintegration in 1989. De gekozen nummers kwamen derhalve uit de jaren voordat hij de band moest verlaten, zoals A Forest dat al als tweede op de setlist stond. A Forest wordt op plaat op gang gehouden door wat klinkt als een eenvoudige ritmebox en het spel van Tolhurst week daar niet ver vanaf. Wat speltechniek betreft is de drummer geen Phil Collins, wat bij new wave natuurlijk geen vereiste is. Tolhurst speelde op zijn best wanneer er meer van hem werd verwacht, zoals de non-stop rollende roffels in The Hanging Garden.
De stem van zoon Gray Tolhurst is gemaakt om liedjes van The Cure te zingen. Als je met de ogen gesloten luisterde, zou je zweren dat Robert Smith op het podium stond. Miki Berenyi zong twee nummers mee, om te beginnen A Strange Day van The Cure. De zangeres stond wat onwennig zonder gitaar achter de microfoon en had het gevoel op te treden in een schoolvoorstelling of op een ouderavond. Het is een ouderavond, zei Tolhurst vanachter zijn drumkit, wijzend op de gemiddelde leeftijd van het publiek. Daarna volgde het nieuwe liedje Stranger dat door alle muzikanten van deze concertavond werd uitgevoerd. Het samenwerkingsverband tussen voor- en hoofdprogramma zorgde ervoor dat ik niet helemaal het idee kreeg naar een tributeband te kijken.
Miki Berenyi was met haar trio verre van een tributeband, want hun set was opgebouwd rond alle nummers op het nieuwe, in de muziekpers lovend ontvangen album Tripla. Daar werden vier hoogtepunten uit de discografie van Lush en een liedje van Piroshka aan toegevoegd. De liedjes op Tripla zijn rijk gearrangeerd en om dat live te kunnen reproduceren kwam een deel van de muziek en achtergrondzang uit een doosje, aangevuld door de bas van Oliver Cherer en de uitgesponnen gitaarklanken van Kevin McKillop a.k.a. Moose. Net als bij het optreden van Berenyi’s en Moose’s band Piroshka in Paradiso op 26 april 2019 was Moose met zijn gedachten gedeeltelijk bij de voetbalwedstrijd van Tottenham Hotspur die tegelijkertijd plaatsvond. Vanuit het publiek werd, om de gitarist gerust te stellen, om de paar nummers een hoopgevende tussenstand geroepen.
Met Berenyi aan het stuur is de geest van Lush nooit ver weg. Een van de grote verschillen tussen toen en nu is het aandeel elektronische instrumenten en de dansbaar afgestelde drumcomputer. De kraakheldere, door meerdere effecten uitgestrekt gitaarakkoorden van Moose hielden de herinnering in leven aan het geluid dat producer Robin Guthrie meegaf aan menige plaat op het label 4AD. De officiële afsluiter op de setlist was Baby Talk van Lush’ minialbum Scar uit 1989, een nummer dat, als ik me goed herinner, in 1990 in de Melkweg twee keer werd gespeeld omdat de band toen nog te weinig nummers op het repertoire had staan. Tussen het zingen door nam de zangeres in Patronaat een paar trekjes van haar e-sigaret en hield ze humorvolle onderonsjes met het publiek. Berenyi houdt de afstand tussen zichzelf en haar fans heel klein. Voor aanvang van de concertavond stond ze al zelf achter de merchandise en na afloop nam ze alle tijd voor een praatje en een foto. Ze is een ster zonder sterallures.