De heldin in de gelijknamige film van Petra Volpe heet Floria. Ze werkt vanwege personeelstekort onder grote druk in een Zwitsers ziekenhuis. Het kost de empathische verpleegster veel moeite om patiënten tijdens haar late dienst de aandacht te geven die ze verdienen.

De camera zit verpleegster Floria (Leonie Benesch) in Heldin constant op de hielen terwijl ze opgejaagd door ziekenhuisgangen van de ene naar de andere kamer rent. Ze doet haar late dienst samen met slechts één andere collega en een stagiaire. Haar geplande rondgang langs patiënten wordt vaak onderbroken om collega’s even te kunnen assisteren of ongeruste patiënten en hun familie te woord te staan. Tegelijkertijd probeert ze honderd procent concentratie op te brengen ter voorkoming van fatale fouten. Een close-up van borrelend theewater benadrukt ten overvloede dat de film gestaag toewerkt naar een kookpunt.

Heldin heeft overeenkomsten met restaurantdrama Boiling Point (2021). Ook in die film blijft de camera onophoudelijk gericht op het hoofdpersonage. Beide films spelen zich voornamelijk af binnen één werklocatie. De hoofdpersonages hebben een echtscheiding achter de rug en kunnen vanwege hun drukke avondwerk alleen telefonisch even contact hebben met hun kind. Ze racen allebei tegen de klok in om hun patiënten/klanten te bedienen en moeten daarbij onder meer rekening houden met mensen met een allergie. En er is altijd die ene onsympathieke veeleisende klant.

Boiling Point is gefilmd in één onafgebroken shot. Het ontbreken van montage maakt de oplopende werkdruk voor de kijker extra invoelbaar. Heldin heeft die gimmick niet nodig om hetzelfde effect teweeg te brengen. De montage propt alle werkuren van Floria binnen anderhalf uur filmtijd. Het lijkt alsof de verpleegster nooit pauze kan nemen. De koortsachtig wijze waarop het hoofdpersonage zich verplaatst, en de overvloed aan informatie die we moeten verwerken over de kwalen en karaktereigenschappen van haar patiënten, geven de kijker een rusteloos gevoel. Elke seconde telt, ook in verknipte vorm. Je zou er op de bioscoopstoel bijna van gaan hyperventileren.

Tussen laatste scène en aftiteling wordt middels tussentitels gewezen op het toenemende probleem van personeelstekort in de gezondheidszorg. De filmmakers zullen zich gerealiseerd hebben dat dat probleem niet wordt opgelost met een verhaal waar potentiële toekomstige verplegers bij voorbaat een burn-out van krijgen. Om dat te voorkomen wordt in de tweede helft van Heldin het documentair aanvoelend realisme deels losgelaten ten faveure van melodramatische elementen, zoals het toenemende gebruik van filmmuziek (inclusief een troostend liedje van ANOHNI). Verhaallijnen worden iets te gemakkelijk netjes afgerond en je zou het slot kunnen interpreteren als een happy end. Zelfs over de dood lijken we ons geen zorgen te hoeven maken.

Leonie Benesch moest zich in Das Lehrerzimmer (2023) en September 5 (2024) ook al staande zien te houden onder toenemende stress. De actrice bewijst opnieuw haar grote talent, zowel met subtiele nuances in haar gelaatsuitdrukkingen, wanneer ze ongeduld en irritatie moet onderdrukken, als tijdens de werkzaamheden die ze met zoveel gemak en vaart uitvoert dat ze volledig overtuigt als gediplomeerd verpleegster.