De Ierse zanger Gavin Friday keerde dinsdag terug naar Carré, het theater waar hij 36 jaar geleden voor het eerst optrad met liedjes van zijn debuutalbum Each Man Kills The Thing He Loves.
Gavin Friday heeft vanaf zijn vroegere band Virgin Prunes (1977-1986) altijd een trouwe aanhang gehad op het Europese vasteland. Eind maart 2025 stond hij voor een uitverkochte zaal in TivoliVredenburg Utrecht. Koninklijk Theater Carré aan de Amstel in Amsterdam was afgelopen dinsdag een maatje te groot. De pittige toegangsprijs zal voor menigeen een reden zijn geweest om Carré over te slaan. De trouwste fans hadden natuurlijk wel een plek veroverd op met name de voorste rijen. Sommige kwamen uit België en een enkeling helemaal uit Italië.
De begeleidingsband had een andere samenstelling dan vorig jaar in TivoliVredenburg. Gebleven waren multi-instrumentalist Kevin Corcoran (links op het podium) en de veelzijdige blazer Renaud Pion (voor de kijkers rechts). In plaats van een Amerikaanse zangeres werd de band ditmaal gecompleteerd door een cellist (Kate Ellis) en twee jonge achtergrondzangeressen die ook trompet, gitaren, accordeon en percussie toevoegden. Het laatste album Ecce Homo (2024) stond nog steeds centraal en dus beukten de discobeats in alle hevigheid in opener Lovesubzero en de twee daaropvolgende nummers. Carré veranderde in een discotheek, maar dan wel eentje waar iedereen op een stoel bleef zitten. De ballade Apologia bracht rust in de circustent en was een aanloop naar onder meer een blokje Virgin Prunes-nostalgie met als verrassing de uitvoering van Baby Turns Blue. De grootste hit van Virgin Prunes werd indertijd nooit live vertolkt omdat de bandleden geen commerciële ambities hadden. Tijdens deze tour van Gavin Friday werd die traditie voor het eerst verbroken. Zonder livedrums had de hergeboorte van het nummer niet de te verwachten intensiteit. Bij het daaropvolgende Caucasian Walk was daar gelukkig geen gebrek aan.
De stoel en het tafeltje met wijnfles en -glas stonden zoals gebruikelijk als decorstuk ter rechterzijde, voor sommige bezoekers als permanent obstakel binnen het gezichtsveld. De meeste aankondigingen brachten geen nieuwe verhalen voor wie er vorig jaar bij was in Utrecht. Gavin Friday was deze avond wel meer politiek uitgesproken; hij sprak zijn woede uit over de terugkeer van het fascisme, maakte zich kwaad over toenemende intolerantie en brak een lans voor seksuele diversiteit. Zijn muzikale held Marc Bolan en goede vriendin Sinéad O’Connor werden ieder afzonderlijk met een lied geëerd. When The World Was Young was zowel een warme herinnering aan de tijd dat Friday met zijn jeugdmaatjes Guggi en Bono in Dublin optrok als een aansporing om het creatieve hart te volgen.
De zanger stond ook stil bij het plotselinge overlijden vorig jaar oktober van muzikant en vriend Dave Ball, de producer van Ecce Homo en het tweede studioalbum van Virgin Prunes uit 1986. Gloria Jones’ Tainted Love werd aan Ball opgedragen en grotendeels gespeeld in een strikt tempo dat zich bevond tussen de versie van Coil en die van Soft Cell. Een nieuwe band betekende ook nieuwe arrangementen, met voor sommige nummers nieuw toegevoegde coda’s. Friday putte uit een rijk oeuvre en wisselde disco af met tribale new wave, kortstondige industrial noise, glamrock en chansons.
De band hield zich strak aan de twee uur die gepland stonden, inclusief twee toegiften met onder meer het te verwachten Jacques Brel-lied Port Of Amsterdam (afkomstig van Friday’s debuutalbum) en de definitieve afsluiter Angel (inclusief een regen van licht met behulp van een immense discobal). Voordat Friday zich na afloop van het concert bij zijn partner en meerdere naar Amsterdamse afgereisde vrienden voegde, nam hij vlak bij de uitgang van Carré nog even de tijd om zijn fans te ontmoeten.