In augustus zijn er minder concerten te beleven in Amsterdam. OCCII heeft een zomerstop en dus zijn we aangewezen op de programmering van podia die tijdens vakantieperiode wel open zijn. Paradiso en Tolhuistuin hadden vorige week bands op bezoek die van de andere kant van de wereld kwamen: The Bats uit Nieuw-Zeeland en HTRK uit Australië.
The Bats waagden zich na negen jaar weer aan de grote oversteek van Nieuw-Zeeland naar Amsterdam. De band speelt sinds de oprichting in 1982 nog steeds in de originele bezetting, live aangevuld met de iets jongere toetsenist Ryan Fisherman. Zijn keyboards hielden zich woensdag in de bovenzaal van Paradiso bescheiden schuil in de marge van het totaalgeluid waarin gitaren de boventoon voerden. De manier waarop zanger Robert Scott zijn slaggitaar bespeelde was vrijwel in elk nummer hetzelfde. Ook drummer Malcolm Grant ging in de snelle nummers met weinig variatie trommels en bekkens te lijf. Hij sloeg de maat vooral op de ridebekken en dan het liefst vaak in het midden zodat het klonk alsof een bel rinkelde bij een langdurig gesloten spoorwegovergang. Zijn Nieuw-Zeelandse motorik was na meer dan veertig jaar drummen nog steeds onverminderd gretig.
De eenvoud van de arrangementen stond geheel in dienst van de hemelse pophits waar het repertoire van The Bats vol mee zit. De band heeft elf albums om een setlist mee samen te stellen, inclusief nummers van het recente Corner Coming Up (2025), waarvan er in Amsterdam slechts vijf werden uitgevoerd. De meerstemmige zang maakt de indiepopliedjes zo aantrekkelijk. Leadgitarist Kaye Woodward zong tweede stem en bassist Paul Kean vulde de koortjes aan waar nodig. Je zou vanwege de lachende en vrolijk heupwiegende Kean bijna vergeten dat de melodieën melancholische getoonzet zijn. De sfeer was gemoedelijk. De bandleden namen de tijd voor spontane praatjes met het publiek dat voor het merendeel bestond uit mannen van een zekere leeftijd (ondergetekende meegerekend). De twee allerjongste vrouwelijke fans hadden een plek vooraan weten te bemachtigen. Scott moest na het door hen meegezongen Round and Down erkennen dat zij de songteksten beter uit hun hoofd kenden dan hijzelf. Zonder teksten op grote vellen op de podiumvloer redde hij het zelf niet.
In de toegift speelde Woodward tijdens Tragedy verrassend een solo via een klein elektronisch instrument met touchscreen. Het optreden werd feestelijk afgesloten met de klassieker North By North, een nummer dat voor meerdere bezoekers de eerste kennismaking met The Bats zal zijn geweest dankzij In Love With These Times, de compilatie uit 1989 van Flying Nun Records.
HTRK werd donderdag tijdens een avond van Subbacultcha in Tolhuistuin voorafgegaan door een live hoorspel (of audio-drama zo u wilt) vertolkt door de in Amsterdam woonachtige kunstenaar en schrijver Jacob Dwyer. Hij werd van achteren verlicht door een oranje spot terwijl hij bijna fluisterend vertelde en rapte over een bezoek aan het huis van een vriend boven een ongebruikte spoorlijn. De dromerige dwaaltocht door herinneringen werd begeleid door natuurgeluiden en geluidseffecten die Dwyer aanklikte op het scherm waar hij achter zat. Tussen de elektronische muziek vlogen vogels op, piepten ratten en kraakten deuren. De ambient en dub techno bleef op beschaafd laag volume om de teksten volledig verstaanbaar te houden. De minimale performance nodigde uit om al staande met de ogen dicht te worden beluisterd, al was dat nadelig voor het bewaren van het evenwicht tussen de vele bezoekers.
Het publiek was beduidend jonger en gemêleerder dan bij The Bats. Sommige vriendengroepen zorgden voor enig rumoer in de achterste rijen tijdens het optreden van het Australische duo HTRK. Met een naam die je uitspreekt als Hate Rock kun je verwachten dat hun muziek verstild is en niet bestand tegen ongewenste stoorzenders. Binnen de trage ritmische basis van een kil en kaal voorgeprogrammeerde drumcomputer tokkelde Nigel Yan afwisselend en behoedzaam op elektrische en akoestische gitaar. De herhalende noten en akkoorden zweefden schuchter door de zaal. Zangeres Jonnine Standish ontspande haar stembanden met een slokje whisky voordat ze op onderkoelde wijze zong over vaak intieme zaken. Muzikale of vocale uitbarstingen bleven achterwege. Emoties werden op afstand gehouden. Vreemd genoeg werd je als luisteraar juist door die afstandelijke uitvoering dichterbij getrokken, omdat de verstilling luisterconcentratie vergde en de muziek ruimte gunde om de emoties desgewenst zelf in te vullen. Hoe minimalistischer, hoe beter, wat mij betreft, zoals bij het nummer HA waarbij de flageoletten, ruis en zacht zoemende feedback vrij spel kregen om rond een eenvoudige baslijn te kringelen.
Alle genoemde optredens zijn volledig terug te zien/luisteren via het YouTube-kanaal van eotws. De foto van HTRK is afkomstig van de video gemaakt door OrangJGoreng