Vrijdag jongstleden organiseerde het label South Of North een avond met drie acts in OCCII. Daar werd onder meer het debuutalbum gepresenteerd van de Amsterdamse band From 2. De avond ging van elektronische experimenten naar avontuurlijke indie en weer terug.
Soms helpt toeval een handje om me de deur uit te krijgen richting een concert aan de andere kant van de stad. Afgelopen vrijdag bestond het toeval uit een bestelling die ik ’s middags bij een van mijn favoriete platenzaken had opgehaald. Pas na thuiskomst ontdekte dat een van de twee platen niet het door mij bestelde nieuwe album was van Irreversible Entanglements, maar het debuutalbum Indie Stock van de Amsterdamse band From 2. De vergissing is begrijpelijk. De hoezen hebben namelijk een vergelijkbaar kleurenpallet waardoor ze enigszins op elkaar lijken wanneer je ze een fractie van een seconde met half gesloten ogen bekijkt. Luisterend via de Bandcamp-pagina van From 2 hoorde ik aanstekelijk wispelturige indie. De lp is uitgebracht door South Of North, een klein label uit Amsterdam en Parijs. Eerder dit jaar kocht ik van dat label de EP Flowers met elektronische muziek van Elizabeth Davis. Van Davis wist ik dat ze vrijdag in OCCII zou spelen. Uit nader onderzoek bleek dat ze deel uitmaakte van een labelavond en dat From 2 ook op het programma stond. Genoeg redenen om per fiets de oversteek van Oost naar Zuid te maken.
De vijf bandleden van From 2 vertolkten tijdens hun concert alle nummers van Indie Stock, maar dan in een andere volgorde. Rechts op het podium stonden twee leden uit de band a fungus: bassist Boudewijn Scholten en gitarist Otto de Jong. In het midden hadden zangeressen Maria Zandvliet en Milla van der Graaf zich geplaats achter respectievelijk iPad en drumstel (niet meer dan een snaredrum, floortom en bekken). Geheel links had gitarist/zanger Lyckle de Jong zijn mobiele telefoon paraat op een plek waar Bob Dylan normaal gesproken zijn mondharmonica heeft hangen. De Jong had ik vorig jaar september in De Nieuwe Anita al eens in actie gezien toen hij onder de naam Targus Aims een gitaar bespeelde met zijn handen in lege verpakkingen van Croky chips. Tezamen maakten ze speelse tegendraadse muziek.
De zelfbenoemde folkmutanten waren muzikaal ontregelend met behoud van melodie. De liedjes werden afwisselend solo gezongen en niet zelden door alle bandleden tegelijkertijd. De zang ging van lieflijk fluisterend, in bijvoorbeeld Keep In Mind en I Am A Bird, naar een enkele stembandvernietigende uitbarsting zoals tijdens The Outcome. Onvoorspelbare akkoordenschema’s werden gecombineerd met onverwachte ritmische accenten en af en toe een dissonant akkoord. Gecoördineerde vingerbewegingen haalden synthesizer en andere geluiden uit de iPad. Het instrument bleek ook geschikt voor een woeste gitaarsolo. Aan aangename verrassingen geen gebrek.
Het optreden van From 2 werd omlijst door twee elektronische acts. Toulip Wonder (de Sri Lankaans-Britse Cassie Layton) opende de avond vanaf de zaalvloer met prettige ambient new age. De eenvoudige, op een synthesizer gespeelde thema’s werden door effectapparatuur opgevangen en herhaalden zich, ondergedompeld in een zee van zachte ruis. Het was een dromerige basis voor jazzy noten op saxofoon en toegevoegde vocalen. De video op het scherm achter de muzikant vertoonde een collage van aan computerspelletjes ontsnapte flora, fauna en architectuur. De set eindigde met een soort aerobic oefening waarbij Cassie Layton door de zaal danste en en met een brede glimlach recht en diep in de ogen keek van enkele verbaasde bezoekers, onder wie ondergetekende.
De avond eindigde met de uit de VS afkomstige en momenteel in Duitsland woonachtige Elizabeth Davis. Haar compacte set bevatte materiaal van het recentelijk verschenen Flowers. Geluidsmanipulaties op de laptop gingen als vanzelf van extreme glitches en noise-erupties over in melodische composities met soms organisch klinkende geluiden. Gortdroge, kille beats bonkten helder en afgemeten door de zaal, vergezeld door bewust emotieloos gedeclameerde vocalen. Op zulke momenten klonk de muziek als een hedendaagse variant op cold wave. Tijdens sommige ritmische passages uitten enkele bezoekers hun enthousiasme door middel van korte juichkreten. Het kostte Davis bij zulke aanmoedigingen moeite om een glimlach te onderdrukken. Het optreden had wat mij betreft twee keer langer mogen duren.