Met debuutalbum Station On The Hill (2025) en een nieuwe single op zak tourt Concrete Vehicles momenteel door Europa. Afgelopen dinsdagavond speelde de Canadese band in Cinetol Amsterdam.

We moesten even door een vervangend lokaal voorprogramma heen bijten voordat Concrete Vehicles dinsdag het podium betrad. Saxofonist Jackson Bell blies in zijn eentje als een fabriekshoorn de openingsnoten terwijl de overige bandleden hun plek opzochten. De band uit Vancouver trapte meteen flink op het gaspedaal voor een set strakke art- en noiserock met jazztoevoegingen en opwellingen uit een synthesizer. Je kon de muzikanten niet betrappen op gebrek aan inzet. De opgewonden Kenan Gray haalde zijn toetsinstrument meermaals van de keyboardstandaard om het te dragen terwijl hij onrustig heen en weer liep. Het was zo onmogelijk meerdere noten achter elkaar te spelen, maar de muzikant had in ieder geval al onze aandacht. Drummer Ricky Sanderson, wiens ouders helemaal uit Canada waren overgevlogen om het optreden mee te maken, zorgde vaardig en onwankelbaar voor snelle, oppeppende partijen die dansbaar waren ondanks het grillige verloop van sommige riffs.

De voorgeprogrammeerde percussiegeluiden uit het kastje waar de saxofonist achter stond werd tot een minimum beperkt. Bassist Jacob Pepin zorgde onverstoorbaar vanaf een middenpositie voor vervormde zware noten. Gitarist/zanger Ben Lock wisselde bibberige declamaties af met hevige emotionele vocale uithalen. Zijn manier van zingen heeft veel weg van de zang bij black midi. Ook de muziek en jeugdige energie wekte herinneringen op aan het concert van de Britse experimentele rockband dat ik september 2019 zag in de Melkweg. Het geluid van Concrete Vehicles is iets minder complex en een stuk zwaarder, zeker in de recente nummers Cut Ties en Text Stop. De bassist droeg in Cinetol niet voor niets een T-shirt van Korn. Op de momenten dat de toetsenist zijn handen even vrij had, sprong hij op en neer en jutte hij het publiek op om hetzelfde te doen. Pas tijdens het afsluitende nummer, waarbij Lock zich van zijn gitaar had ontdaan en al zingend tegen zijn dichtstbijzijnde maatjes sprong, ontstond op de zaalvloer een moshpit door leden van het voorprogramma die tegen elkaar en (ongevraagd) tegen omstanders botsten. Op die manier sloegen ze letterlijk een groot gat in het publiek.

Er was niet heel veel volk in de zaal, maar het zou me niet verbazen als de Canadezen dankzij mond-tot-mondreclame bij een volgend Nederlands bezoek meer belangstelling zullen trekken.