Na een maand zonder concertbezoek was het in februari weer tijd om de fiets te pakken voor een rondje langs de Amsterdamse ondergrondse muziekzalen OCCII en Vondelbunker voor concerten van lokale en Italiaanse muziekhelden.
Bazip Zeehok + Zu in OCCII (11 februari 2026)
Het optreden van trio Bazip Zeehok in OCCII was een voorproefje van het op 1 maart te verwachten nieuwe album hOEstmETjE, met op muziek gezette komische gedichten van G.W. Sok, zoals De Onzichtbare Man (over de voor- en nadelen van een onzichtbaar bestaan), Zeef (het relaas van een persoon met geheugenverlies) en het als een hortende startmotor voorgedragen Als Ik Dat Hoor Wat. In handen van gitarist Lukas Simonis en percussionist/drummer Gert-Jan Prins werd de rocktraditie dusdanig bewerkt dat enkel spaanders en splinters overbleven. Bazip Zeehok is improvisatierock waarbij de invloeden soms helemaal reiken tot eind 19e eeuw, zoals te horen in Stakker Wie, een Nederlandstalige bewerking van de Amerikaanse folksong Stagger Lee. Hee Meneer bleek zowaar een cover van Jimi Hendrix’ Hey Joe. Ondanks de tegendraads schurende geluiden werd het optreden over het algemeen niet zo ontoegankelijk ervaren als het werd opgediend.
De vrije klanken van Bazip Zeehok stonden lijnrecht tegenover de in strakke lijnen uitgetekende muziek van Zu. Het was niet de eerste keer dat het Italiaanse trio contrastrijk stond geprogrammeerd op een Amsterdams podium. De eerste keer dat ik Zu zag was in juni 2000 als voorprogramma van De Kift in kraakpand Entrepotdok. Ook geen voor de hand liggende combinatie. De Italianen presenteerden hun nieuwe dubbelalbum Ferrum Sidereum met een optreden dat eveneens de lengte had van een dubbelalbum. De drie muzikanten speelden met veel krachtsinspanning en toch schijnbaar onvermoeibaar hun complexe instrumentale muziek die een amalgaam is van machinale industrial, progmetal, punk en jazz. Het jazzelement is niet zozeer de neiging tot improviseren, maar de aanwezigheid van een baritonsaxofoon. Saxofonist Luca Tommaso Mai wisselde het blazen af met geluiden en muziek vanaf het elektronische instrumentarium dat voor hem op een verhoging lag. Wat hij uit de apparaten toverde was meer retro dan futuristisch, zoals het mellotron-strijkorkest waar King Crimson, Yes en Genesis in hun vroege jaren graag gebruik van maakten. Het volume dat drummer Paolo Mongardi en bassist Massimo Pupillo voorbrachten was overweldigend. De ritmesectie wist ook met hun muzikaal technische begaafdheid te imponeren. Voor adempauze was geen plaats, ook niet voor het publiek.
Bromtones, 2BuckRoleks + Yeko Ono? in de Vondelbunker (14 februari 2026)
Het was tamelijk koud op 14 februari, niet alleen in de buitenlucht maar ook binnen in de onverwarmde Vondelbunker. De meeste bezoekers hielden hun jassen aan om het gevoel van vroegtijdige rigor mortis zoveel mogelijk uit te stellen. Het kwartet Bromtones kwam als eerste op, onder begeleiding van de panfluit van Gheorghe Zamfir. De band deed de naam eer aan met een overheersend basgeluid dat de rest van de muziek grotendeels overstemde. Het eerste nummer klonk als een Nederlandstalige versie van Big Blacks El Dopa. Elders in de set doken wel meer herkenbare melodieën op, zoals een coverversie van Herman Broods Dope Sucks en het thema van Goede Tijden, Slechte Tijden. Muzikaal is de stevige rock niet per se als pretpunk te categoriseren, maar pret was wel het vooropgestelde plan.
2BuckRoleks speelde vervolgens non-nonsense indierock met Amerikaanse invloeden. Uitzinnige taferelen, zoals tijdens hun onvergetelijke optreden op 5 juli 2025 in Café Quelle in de Jan Pieter Heijestraat, bleven ditmaal uit. Toen zorgden enkele laveloze dronkaards, verwarde barvliegen en een niet te stoppen danseres (die ook achter de microfoon wilde staan) voor een avond die in de verte herinneringen opriep aan het legendarische optreden van The Cramps in het California State Mental Hospital in 1978. Het publiek in de Vondelbunker was nog te nuchter (of te veel door de kou bevangen) om zich volledig te laten gaan.
De Amsterdamse formatie Yeko Ono? (met leden uit onder meer Makazoruki) was tot aan het debuutalbum Under The Elm Trees een instrumentale punksurfband. Op de lp stapte de band over naar een meer songgerichte aanpak. Tijdens de presentatie in juli 2024 werd duidelijk dat gastvocalist Damir Smutni als vast bandlid was toegetreden. De plaat en het optreden klonken als een overgangsfase. Op de in december vorig jaar digitaal uitgebrachte EP VolksHotel zijn de vocalen volledig geïntegreerd in de stevige en noisy post-punk en is het gelukt de energie van de optredens te behouden. De band stampt live met veel overgave en in volle vaart door een repertoire waarin ook plaats is voor een Fugazi-achtige riff zoals in het nummer 6a. Op vrijdag 10 april wordt de EP officieel gepresenteerd in Yeko Ono?’s thuishonk Cinetol met opnieuw 2BuckRoleks en speciale gast Scott McCloud (Girls Against Boys, New Wet Kojak, Soulside).