03/18/17

Harmonium (Kôji Fukada, 2016)

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

De Aziatische cinema is deze maand goed vertegenwoordigd in de Amsterdamse bioscopen, niet alleen dankzij het CinemAsia Film Festival. Eind maart gaat de spectaculaire Zuid-Koreaanse zombiefilm Train To Busan in roulatie en op dit moment kun je kiezen tussen het barokke The Handmaiden, het drama After The Storm en de subtiele thriller Harmonium. In de laatstgenoemde film lijkt een mysterieuze moordenaar een uitgeblust huwelijk weer tot leven te brengen. Continue reading

12/22/15

Our Little Sister (Umimachi Diary) (Hirokazu Kore-eda, 2015)

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin
Our Little Sister (Suzu Hirose)

Our Little Sister (Suzu Hirose)

In dezelfde week waarin de nieuwe episode van Star Wars als een invasie de Nederlandse bioscoopzalen bestormde gingen twee kleinere films in première. Het fraaie drama Carol en de Japanse film Our Little Sister richten zich nadrukkelijk op een publiek dat geen behoefte heeft aan luidruchtig digitaal vuurwerk in een sterrenstelsel ergens ver hiervandaan. Our Little Sister is een van de weinige Japanse films die dit jaar in Nederland in de bioscopen draaide. Hirokazu Kore-eda, de maker van onder meer het veelgeprezen Nobody Knows (2004), richt zijn camera opnieuw op kinderen die door hun ouders zijn verlaten. Continue reading

10/14/15

Kledingstukken en hun meerwaarde in Journey To The Shore & Ricki And The Flash

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin
Journey To The Shore

Journey To The Shore

Kleding zegt veel over de afkomst, status of beroepsgroep van een personage. Kledingstukken kunnen in films ook een extra rol vervullen zoals blijkt uit voorbeelden uit twee speelfilms die op dit moment in de Nederlandse bioscoop draaien: het Japanse drama Journey To The Shore en de Amerikaanse komedie Ricki And The Flash. Continue reading

06/23/15

Vijftien jaar na de doorbraak: de carrière van Takashi Miike onder de loep

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin
The Happiness Of The Katakuris

The Happiness Of The Katakuris

Takashi Miike brak in 1999 internationaal door met Audition. Deze beruchte film bezorgde hem de reputatie van een filmmaker die zich niets aantrekt van genreconventies en taboes. De eigenwijze Japanse regisseur houdt ervan om zijn publiek te verrassen en te choqueren. De onvermoeibaar harde werker draait sinds 1991 meerdere producties per jaar. De teller staat binnenkort op 100 titels, tv-series en bijdragen aan omnibusfilms meegerekend. De recente heruitgave op Blu-ray van The Happiness Of The Katakuris (2001) is een mooie aanleiding om het oeuvre van Takashi Miike aan een kritische blik te onderwerpen. Continue reading

03/23/15

Tokyo Tribe (Sion Sono, 2014)

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

tokyo_tribe1

Tokyo Tribe is een Japanse gangsterfantasie in de vorm van een hiphopmusical. De film is gebaseerd op de mangaserie Tokyo Tribes van Santa Inoue. Bijna alle acteurs en figuranten rappen solo of in koor over een slome beat, afkomstig van de draaitafels van een stoere vrouwelijke bejaarde DJ. Haar bijdrage wordt op de soundtrack uitgesmeerd over een lengte van bijna twee uur. De eerste rapper is een naamloze MC (Shôta Sometani) die de film introduceert en gedurende een lange nacht op onderkoelde wijze de gebeurtenissen van commentaar voorziet. Tokyo Tribe biedt voornamelijk leeg spektakel. Continue reading

10/17/14

Camera Japan Festival 2014 in Amsterdam (Kriterion, 11 & 12 oktober 2014)

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin
The Apology King

The Apology King

Afgelopen weekend werd in Kriterion het Camera Japan Festival 2014 afgesloten met een selectie van films die eerder deze maand in Rotterdam hadden gedraaid. Ik koos willekeurig vier titels die op zaterdag en zondag ’s middags werden vertoond. Het was een mooie gelegenheid om te zien waarom Japanse publieksfilms zelden de Nederlandse bioscopen halen.  Continue reading

09/11/13

The Land Of Hope (Sion Sono, 2012)

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

landofhope

Op welke wijze kun je een onzichtbaar gevaar tastbaar maken in een film? In The Land Of Hope  is de nucleaire dreiging voornamelijk hoorbaar, als een nadrukkelijk op de voorgrond gonzende soundscape. Een van de personages stelt zich de radioactieve straling voor als een bruinige gaswolk waar sterretjes doorheen fladderen. Een paar keer wordt met tegenlicht gefilmd en spelen zonnestralen de rol van radioactiviteit. De film slaagt er met geen van deze methodes in de angst voor een lekkende kerncentrale effectief weer te geven. Pas aan het eind van de film lukt het toch nog een heel klein beetje met het in dit soort situaties meest voor de hand liggende gebruiksvoorwerp: een onverbiddelijk tikkende Geigerteller. Continue reading