Outcast (Colm McCarthy, 2010)

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

outcast

Tijdens het Imagine Festival draaien minstens twee films die voortvloeien uit het succes van het Let The Right One In (Tomas Alfredson, 2008). We Are What We Are (Jorge Michel Grau, 2010) wordt op de markt gezet als een Mexicaanse variant, met kannibalen in plaats van vampiers, maar heeft inhoudelijk verder weinig overeenkomsten met het Zweedse horrordrama, nog los van de grote verschillen in kwaliteit tussen beide films. De Britse film Outcast komt inhoudelijk en kwalitatief dichter in de buurt.

In beide films is het geheimzinnige hoofdpersonage onlangs in een bouwvallige flat gearriveerd, zijn de twee tieners buren van elkaar en vormen opdringerige buurtjongens een hindernis. In veel gevallen is Outcast het spiegelbeeld van Let The Right One In. In plaats van jonge pubers ontmoeten twee oudere pubers elkaar op de speelplaats in een fletse buitenwijk (van Edinburgh ditmaal). Niet het meisje (Hanna Stanbridge als de Roemeens/Schotse Petronella) maar een jongen (Niall Bruton als de verlegen Fergal) draagt een geheim met zich mee, beschermd door zijn moeder in plaats van een vaderfiguur. Het is verfrissend dat het verhaal verschoond blijft van onderzoekende detectives, iets waar Let The Right One In, de Amerikaanse remake Let Me In en We Are What We Are wel in mindere of meerdere mate onder te lijden hebben. De enige vorm van autoriteit is een sociaal werkster en daar rekent moeder vlot, efficiënt en creatief mee af.

Moeder Mary (Kate Dickie uit Red Road) beveiligt het huis door runentekens op de binnenmuren te schilderen. Het liefst wil ze haar zoon binnenshuis houden, maar hij laat zich leiden door zijn hormonen en brengt zijn tijd het liefst buiten door. Buiten is het gevaarlijk. Sinds de komst van Mary en Fergal worden buurtbewoners door een monster ’s nachts van straat geplukt en buiten het zicht toegetakeld. Het grootste gevaar vormt Cathal (James Nesbitt). Hij krijgt in Ierland van een Keltische clan goedkeuring en magische tatoeages om in Schotland op jacht te gaan naar moeder en zoon.

Vaak worden handelingen van Cathal parallel gemonteerd aan die van Mary, om aan te geven dat er een band tussen de twee bestaat en haar rituelen een reactie zijn op die van hem. Cathals motieven zijn lang duister – ziet hij in Fergal het kwaad en wil hij de wereld daarvan bevrijden of jaagt hij op hem voor eigen gewin? En wat is zijn relatie tot moeder en zoon? Debuterend regisseur Colm McCarthy houdt de vragen lang onbeantwoord en legt de achtergronden en betekenissen van de meeste rituelen uit door de handelingen voor zichzelf te laten spreken. Waar wel enige toelichting geen kwaad kan, wordt uitleg gegeven door het personage Liam (Ciarán McMenamin), die Cathal begeleidt en adviseert tijdens zijn queeste.

Jammer genoeg oogt het monster als het glibberige nageslacht uit het huwelijk tussen de Creature From The Black Lagoon en The Hulk. Hoe meer je van hem ziet, hoe onbedoeld grappiger hij wordt. Outcast is het meest geslaagd als allegorie over gebroken gezinnen, over monsterlijke vaders die nieuwe monsters creëren en over een geweldscyclus die waarschijnlijk nooit doorbroken zal worden.

7/10