London To Brighton (Paul Andrew Williams, 2006)

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

MCDLOTO EC001

De plot van London To Brighton is zo eenvoudig na te vertellen dat een poging tot samenvatten binnen de eerste regel te veel zou verraden voor degene die eerst door de film zelf verrast wil worden. Ik beperk me daardoor tot de grote lijnen zonder essentiële details te onthullen.

Hoertje Kelly (Lorraine Stanley) en de twaalfjarige Joanne (Georgia Groome) zijn op de vlucht voor Derek (Johnny Harris). Deze armzalige pooier heeft de opdracht van de rijke crimineel Stuart Allen (Sam Spruell) om de twee voortvluchtigen op te sporen en bij hem te brengen. Kelly loopt het merendeel van de film met een toegetakeld gezicht rond. Joanne is doodsbang en het duurt even voordat we de ware reden voor haar angst te weten komen. De twee hopen een veilig heenkomen te vinden door de trein van Londen naar Brighton te nemen en tijdelijk onderdak te vragen bij een maatje van Kelly.

Van Londen krijgen we enkel de schaduwzijden te zien, de stinkende stegen en tippelzones waar een verstandig mens niets te zoeken heeft. De jonge, debuterende regisseur Paul Andrew Williams registreert deze wereld vanuit de hand gefilmd en geeft het relaas zo een sociaal-realistische toon, door recensenten vergeleken met bijvoorbeeld het werk van Ken Loach. Williams noemt zelf Nil By Mouth als grote voorbeeld en de invloed van dit beklemmende regiedebuut van acteur Gary Oldman is inderdaad herkenbaar. Actrice Lorraine Stanley zou de dochter kunnen zijn van Kathy Burke die in Nil By Mouth de ongelukkige en eveneens geslagen Valerie gestalte geeft.

Tegenover de realistisch ogende momenten legt Williams de wereld van de jonge rijke crimineel Stuart vast met een meer gestileerde cameravoering. Stuarts bewegingen worden minder onstuimig gevolgd dan die van Kelly en Joanne. De camera lijkt in de scènes met Stuart vaak op een statief te staan en de composities zijn meestal symmetrisch. Deze aanpak geeft de man een onwerkelijke griezeligheid en is in zo’n sterk contrast dat het vloekt met de realistisch ogende momenten. De constante spanning vergt echter zoveel van de aandacht en vooral van de zenuwen van de kijker dat er geen tijd is om afgeleid te worden door deze visuele tegenstelling. Het prima acteerwerk helpt ook.

De twee opgejaagde hoofdrolspeelsters vertolken hun rollen met een waarachtig aanvoelende nervositeit. Het zou me niet verbazen als de zeer jonge actrice Georgia Groome (ze maakt in deze film haar debuut) een trauma heeft overgehouden aan de gewelddadige confrontatie in de slotfase. Arthouse.blog berichtte oktober vorig jaar al dat London To Brighton een Hitchcock d’Or heeft gewonnen op het filmfestival van Dinard. De recente Britse dvd-uitgave op Momentum bevat een commentaartrack, een alternatief einde, weggeknipte scènes, de auditie van Georgia Groome en Paul Andrew Williams’ korte film Royalty.