L’Héritage (Legacy) (Temur & Géla Babluani, 2006)

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

heritage

De jonge regisseur Géla Babluani veroverde in 2005 de internationale filmfestivals met zijn ijzige thriller 13 Tzameti. Probeer zo’n film maar eens te overtreffen. Babluani heeft de overtreffende trap voorlopig uitgesteld, want hij is momenteel bezig met de verfilming van de Amerikaanse versie van Tzameti. Het onlangs in Engeland op dvd verschenen Legacy (oorspronkelijke titel: L’Héritage) kunnen we maar het beste als een tussendoortje beschouwen.

Legacy is Géla’s samenwerking met Géla’s regisserende vader Temur Babluani en speelt zich af in hun geboorteland Georgië. Hoofdpersoon is de kalme tolk Nikolaï, gespeeld door Pascal Bongard. De acteur ging in Tzameti nog tekeer als de schreeuwende en hevig zwetende ceremoniemeester. Ditmaal begeleidt hij op dienstbare wijze drie jonge Fransen op hun tweedaagse busreis naar de oude ruïne die Patricia (Sylvie Testud) heeft geërfd. Hun reisgezelschap is een bonte verzameling couleur locale, onder meer bestaand uit een stomme zwarte handelaar (Augustin Legrand), een vers blatend lammetje en een zingende dronkaard. De dronkaard maakt bij de eerste halte plaats voor een doodskist waarnaast een jonge man (George Babluani, de broer van de regisseur en hoofdrolspeler in Tzameti) en diens grootvader (Leo Gaparidze) zwijgend plaatsnemen.

Patricia’s reisgenoten Jean (Stanislas Merhar) en Céline (Olga Legrand) zijn razend nieuwsgierig naar de inhoud en de bestemming van de doodskist en zijn vol ongeloof als ze horen dat de kist leeg is en bedoeld is voor de nog springlevende grootvader. De oude man weet dat hij aan het einde van de reis gedood zal worden als uitkomst van een langlopende en bloedige vete tussen twee families. De Fransen besluiten de twee te begeleiden naar hun onbegrijpelijke ritueel en hopen er stiekem filmopnamen van te kunnen maken. Dat hadden ze natuurlijk beter niet kunnen doen.

Het (nood)lot speelt een vergelijkbare rol als in Tzameti, maar Legacy mist het onontkoombare gevoel van de eerdere film. De Fransen kiezen namelijk zelf voor hun aanwezigheid bij een voor buitenstaanders vreemd en dodelijk ritueel, terwijl voor de aan geldnood lijdende hoofdpersoon uit Tzameti halverwege die film geen ontsnapping meer mogelijk was aan het macabere spel waarin hij verwikkeld raakte. Omdat hoofdrolspeler Nikolaï als tolk een passieve functie heeft, de Fransen niet meer dan belangrijke bijrollen spelen en de jonge George Babluani slechts voor korte tijd de aandacht trekt, mist Legacy een personage waar je als kijker mee het verhaal wordt ingetrokken. Het ontbreken van zo’n personage maakt de slechts 73 minuten durende film tot een uitgerekte anekdote. Als de climax op de brug eenmaal voorbij is, is tevens de film eigenlijk voorbij.

In het laatste kwartier wordt de achterliggende gedachte extra benadrukt: jonge generaties zijn het slachtoffer van familietwisten waarbij de ene vergelding tot in de eeuwigheid een volgende vergelding zal oproepen. Het is vrijwel onmogelijk je als nieuwe generatie aan deze twisten te onttrekken. De jonge Georgische man laat zich meeslepen door tradities zoals het slachtlammetje zich gedwee door de stomme zwarthandelaar laat meetrekken. Buitenstaanders kunnen weinig meer doen dan toekijken en danig in de weg staan.