Le Passé (Asghar Farhadi, 2013)

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

lepasse2

La Passé is niet zo briljant als Asghar Farhadi’s Oscar-winnende vorige film A Separation (2011). In zijn nieuwe film stapelen de misverstanden zich naar mijn smaak teveel op. Ik moest zo vaak de zeilen bijzetten, dat ik tegen het eind van de film mijn richtingsgevoel dreigde kwijt te raken. Bij een van de laatste ontboezemingen in het verhaal had ik het gevoel dat iets niet helemaal klopte en werd ik minutenlang afgeleid door mijn eigen gepeins. Het zal vast gelegen hebben aan een kortstondige onoplettendheid mijnerzijds. Farhadi heeft de touwtjes te strak in handen voor het maken van inhoudelijke vergissingen. De regisseur maakt er geen gewoonte van zaken aan het toeval over te laten, anders was hij niet in staat geweest zo’n magnifieke slotscène te draaien. Ik zou de film alleen al vanwege die scène nog een keer willen zien, om er zeker van te zijn dat er inderdaad geen montage aan te pas is gekomen.

De camera beweegt zich vanaf aanvang van het verhaal met gemak door kleine ruimtes, terwijl de acteurs elkaar verbaal te lijf gaan. Een enkele keer blijft de camera plagerig achter glas staan en zijn de dialogen onhoorbaar. Dankzij de uitgekiende cameraposities is de kijker binnen enkele minuten vertrouwd met het huis van Marie (Bérénice Bejo) en dat is knap, want eigenlijk hebben we vanwege de aanhoudende gesprekken, en het lezen van de vele ondertitels, nauwelijks gelegenheid de omgeving in ons op te nemen. Het huis voelt vertrouwd, maar niet als thuis, precies zoals de teruggekeerde Ahmad (Ali Mosaffa) het ervaart.

8/10