Harold and Maude versus Stop Making Sense

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

stopmakingharold04

Het was me niet eerder opgevallen, maar afgelopen weekend wist ik bij het herzien van Hal Ashby’s cultklassieker Harold and Maude uit 1971 zeker dat de openingsscène inspiratie moet zijn geweest voor de opening van een van de beste concertregistraties die ooit op film is vastgelegd: Stop Making Sense van Jonathan Demme uit 1984.

stopmakingharold01

In beide films is de camera ingezoomd op schoenen die zich van links naar rechts verplaatsen. Harold (Bud Cort) komt in Harold and Maude (links) van een trap afgedaald en loopt een halfduistere kamer in. David Byrne (rechts) komt aan het begin van Stop Making Sense vanuit de coulissen van links naar rechts het podium op. De camera is gericht op zijn witte gympen. De muzikant stopt bij de microfoonstandaard.

stopmakingharold02

Harold houdt stil bij een antieke platenspeler. Hij haalt een album uit de hoes en kijkt op het label of hij de goede plaat in zijn handen heeft. Buiten het zicht zet hij de naald op de groeven. Een liedje van Cat Stevens klinkt over de speakers. David Byrne zet op zijn beurt een cassettedeck op de grond naast de microfoonstandaard en drukt op PLAY. Het geluid van een ritmebox schalt over de zaalversterkers.

stopmakingharold03

Voor beide personages kan de performance beginnen. Harold bereidt zich op rituele wijze voor op zijn eerste van meerdere in scène gezette zelfmoorden. Hij prikt een tekst op zijn borst en brandt de kaarsen waarna hij een touw om zijn nek knoopt en van een stoel afstapt. David Byrne opent het concert van zijn band Talking Heads met een kale uitvoering van de hit Psycho Killer.

Het publiek van Harold bestaat slechts uit zijn moeder. Ze komt de kamer binnen en is niet bepaald onder de indruk van de blauwe tong van haar bungelende zoon. David Byrne staat voor een enthousiaste volle zaal. De zanger kijkt zijn toehoorders aan met wijd openstaande, priemende ogen. Ik weet nu van wie hij die blik heeft afgekeken. Byrne kijkt zoals Harold de wereld in staart, met een wonderlijke mengeling van verbazing en vrees. I can’t seem to face up to the facts/I’m tense and nervous and I can’t relax.

Is er een directe link tussen beide films aan te wijzen? Ja, die link bestaat in de persoon van Amerikaanse titelontwerper Pablo Ferro.

Check YouTube voor de bewegende beelden: Harold and Maude en Stop Making Sense.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *